Gedicht 1. Het vrouwelijke pad

"Zij die draagt"

Zij loopt niet rechtlijnig, maar cirkelt
zoals de maan dat doet
zoals het bloed dat weet
wanneer te stromen en wanneer stil te vallen.
Zij kent de taal van wortels en van sterren
spreekt niet luid, maar diep als de aarde onder
je voeten die alles draagt zonder erkenning te vragen.
Zij hoeft niets te bewijzen.
Zij herinnert.
„De goddelijke stroom kent haar naam.
Niet als koningin van buitenaf, maar als geliefde
van binnenin.”
En als je haar hoort fluisteren in jezelf
blijf dan staan
adem en buig
voor wat oneindig zacht is maar nooit breekt.